Książki edukacyjne dla dzieci

cy, cierpliwymi i milczącymi, pociągała ich ku sobie. Na zebraniach u senatora Desnoyers wypytywał Lauriera, jak idą jego interesa, troszcząc się o rozwój tej fabryki, o której tamten mówił z czułością ojca. Doszło do tego, że ów milioner, uważany powszechnie za skąpca, ofiarował się inżynierowi z bezinteresowną pomocą, gdyby mu przypadło rozszerzyć zakres swej działalności. I oto temu zacnemu człowiekowi ukradł szczęście jego własny syn, bezużyteczny próżniak!...
Laurier w pierwszych chwilach mówił o pojedynku. Jego gniew był wściekłością roboczego konia, który zrywa uprząż, jeży sierść i w przystępie szaleństwa wierzga i zabija. Ojciec oburzył się na to. Tego by tylko brakowało! Julian najlepszą część życia poświęcił władaniu bronią.
— Zabije go! — mówił stary Desnoyers do senatora. — Jestem pewny, że go zabije. To jest logika życia... Niepotrzebny uśmierca zawsze tego, kto się może przydać na co.
Ale do żadnej śmierci nie doszło. Ojciec Rzeczypospolitej umiał podziałać na jednych i drugich z taką samą zręcznością, jaką rozwijał w kuluarach senatu, gdy wybuchł jakiś ministerialny kryzys. Skandal przycichł. Margarita przeniosła się do matki i rozpoczęto kroki rozwodowe.
Bywało, że gdy zegar wskazywał siódmą, ona mawiała ze smutkiem wśród miłosnych wynurzeń:
— Odejść... mam odejść... kiedy to jest mój prawdziwy dom! Ach, czemu nie jesteśmy małżeństwem!
A on, któremu w duszy zakwitł teraz cały ogród cnót mieszczańskich, dotychczas nie znanych, powtarzał z przekonaniem:
— To prawda. Czemu nie jesteśmy małżeństwem! Pragnienia ich mogły się teraz urzeczywistnić. Mąż ułatwił im ten krok swym niespodziewanym wmieszaniem się w tę sprawę. I młody Desnoyers pojechał do Ameryki, żeby zebrać pieniądze i ożenić się z Margaritą.