Odkurzacze centralne

ki nie wywoływały burd, chyba, że ktoś szukał ich dobrowolnie, jako niezbędnych dla tym lepszej zabawy. Wszystko było świetne, błyszczące, kolosalne. Julian spoglądał z niesmakiem na kobiety uniżone i nieśmiałe, nawykłe do szturchańców i chciwie poszukujące naiwnych, na których mogłyby sobie odbić zawody i straty doznane w ich rze
miośle. Niepodobieństwem mu było pękać ze śmiechu, jak jego kuzynkowie, na widok rozczarowania tych pań, gdy widziały, że tracą czas, nie zyskawszy nic więcej -prócz obfitego poczęstunku. A przy, tym drażniła go ta ordynarna, hałaśliwa rozpusta, popisująca się bogactwem.
— Tego nie ma w Paryżu — powtarzali mu jego ciceronowie, spoglądając z dumą i zachwytem na olbrzymie salony przepełnione gośćmi —.. nie, tego nie ma w Paryżu!
A jemu kością w gardle stawał ten przepych bez pomiarkowania. Miał wrażenie, że znajduje się wśród zgłodniałych majtków, którzy od jednego zamachu pragnęliby wynagrodzić sobie wszystkie doznane poprzednio braki. I zdejmowała go tak samo jak ojca chęć ucieczki. .Marceli Desnoyers wrócił z tej podróży z melancholijną rezygnacją. Tak, ci ludzie wyrobili się znacznie. Nie był zaślepionym patriotą i uznawał to, co było widoczne. W przeciągu niewielu lat przekształcili swój kraj; przemysł ich był potężny... na wielu połach niedościgniony... Tak, każdy na swoich śmieciach i aby mu nie przyszła nigdy ochota pozazdrościć śmieci sąsiada... Ale odpychał wnet to ostatnie podejrzenie z właściwym mu optymizmem człowieka praktycznego.
„Będą bardzo bogaci — myślał — interesa ich idą świetnie, a bogaty nie pragnie zmiany. Wojna, o której marzy kilku głupców, jest niemożliwa."
Młody Desnoyers nawiązał na nowo swój paryski tryb życia, przebywając stale w pracowni i z rzadka wpadając jak po ogień do rodziców. Tymczasem donia Luiza zaczęła mówić coraz częściej o niejakim Argensoli, bardzo wykształconymi rozumnym młodym Hiszpanie, którego