Zbiorniki na gnojówkę

róbkom, oczy zaś człowieka, który żył, mogą oglądać zmiany jak najbardziej kompletne tam akurat, gdzie wydawały mu się niemożliwe.
Chwilami, pod spojrzeniem starych obrazów zgromadzonych przez Swanna z „kolekcjonerskim" ładem, który decydował o niemodnym i staroświeckim charakterze tej sceny, sceny z księciem jakby wyciętym z rycin Restauracji i z kokotą absolutnie w stylu Drugiego Cesarstwa, odzianą w któryś z jego ulubionych peniuarów, księciu przerywał skrzek damy w różowościach; milkł i wlepiał w nią srogi wzrok. Kto wie, czy nie spostrzegł się, że i ona, podobnie jak księżna Oriana, plotła niekiedy głupstwa; kto wie, czy wśród starczych urojeń nie wydawało mu się, że to pani de Guermantes jakimś niewczesnym dowcipem przerywa mu wpół zdania — i że siedzi w pałacu Guermantów, jak uwięzione dzikie bestie wyobrażają sobie przez moment, że są wolne, na pustyniach Afryki. I podnosząc raptem głowę — oczka miał małe, żółte, okrągłe, błyszczące jak. u dzikich zwierząt —. wpijał się w Odetę jednym z owych spojrzeń, jakie rzucał pani de Guermantes (przejmowało mnie to zawsze dreszczem), jeżeli mówiła czasem za wiele. Tak książę popatrywał przez chwilę na zuchwałą damę w różowościach. Lecz ona, stawiając mu czoła, nie odrywała odeń wzroku, i po chwili, która widzom wydawała się długa, stary dziki zwierz, ujarzmiony, orientując się, że nie jest wolny jak u księżnej Oriany, na owej Saharze, dokąd wstęp wskazywała mata na schodach, lecz u pani de Forcheville, w klatce ogrodu zoologicznego, wtulał w ramiona głowę, z której zwisała grzywa jeszcze gęsta, nie mógłbyś powiedzieć: płowa czy biała, i podejmował tok opowieści. Zdawał się nie rozumieć, co chciała powiedzieć pani de Forcheville, bo i zresztą na ogół nie miewało to wielkiego sensu. Dopuszczał, aby obok niego zapraszała swoich przyjaciół na obiad; powodując