Wyposażenie pizzerii

nierada odwieźć Leonię w ósmym roku życia do jednej z najpierwszych pensyi w stolicy i powierzyć ją obcym staraniom na całych lat siedm.
Dopiero skończywszy piętnastą wiosnę powróciła Leonia do rodzicielskiego domu, a od dwu już lat nagradzała matce sowicie tak długie chwile rozłączenia. Młoda dziewczyna przybyła do domu hoża, wesoła, szczęśliwa jak ptaszę polne i półtora roku upłynęło jej tak błogo i prędko, jakby jedna chwila gdzieś w niebie.
Po dłuższym pobycie w stolicy sród obcych choć wielce życzliwych sobie ludzi miał dla niej powrót w dom rodzinny, w wiejskie, ustronne zacisze urok niewysłowiony, przepełniał ją szczęściem bez miary. A mając aż nazbyt dość w pieszczotach macierzyńskich, nie tęskniła bynajmniej za powabami niedawnych chwil minionych i przy swych poetycznych z natury skłonnościach i wyobrażeniach godziła się najzupełniej z tą odludną okolicą, tak niedostępną zwykłym przyjemnościom towarzyskim.
Takiem szczęściem napawały ją pieszczoty matki, tak lubo jej było pielęgnować nieszczęśliwego ojca, tyle przyjemności sprawiały jej ukochane kwiatki, ta wiewiórka i przepióreczka, własnem ułaskawiane staraniem, tak częste zresztą otrzymywała zapasy nowych książek przez pocztę i tyle w własnej głowie wylęgało i roiło się snów i marzeń tęczowych, że ani jej przez myśl