Poznań kultura

lowo, nie przychodził przez jakiś czas i znów powracał więcej zakochany, niż wpierw.
Biała Mania nic sobie teraz z niego nie robiła, świadomość swej siły rosła w niej w miarę jak kombinowała różne sprawy życia. Zrozumiała, że siła jej leży w ślicznej masce, którą obdarowała ją natura, że maska ta była najsilniejszą przynętą dla mężczyzn.
— Nie chcę ślubu, skoro mam całe życie pogrzebać na wsi — mówiła.
Borysławska widziała, że piękność córki wzrasta i martwiła się tem ogromnie.
Na mężatkę stanowczo była za ładna i mogły z tego wywiązać się różne niemiłe komplikacye.
Dręczona przewidywaniami wzdychała do chwili, w której córka dostanie się pod opiekę męża.
Tymczasem zatargi stawały się coraz ostrzejsze. Wreszcie Czarna Mania wyprowadziła się od Borysławskich, najęła pokoik za ośm rubli miesięcznie i zamieszkała z Jaworską, zapadającą coraz bardziej na zdrowiu.
Z trzydziestu rubli, które zarabiała miesięcznie, zaczęła robić oszczędności. Wychudła jeszcze więcej, zczerniała, tylko w skośnie osadzonych oczach palił się ponury ogień.
Weszła w nią teraz nieznana jej dotąd, prawie pewność lepszej przyszłości. Myśl jej wciąż przerzucała się w jutro i wnet uciekała przed jakimś strofującym ruchem duszy.
Do lasku jeździła co niedziela.
Byto to, jakby poświęcone miejsce, skąd czerpała nadzieję.