Penigra

jego, raczej w mury klasztoru się zamknij lub się otruj — a nie zadawaj gwałtu sercu, nie tłum uczucia, bo ono strasznie się zemści na tobie, jak się zemściło na mnie!... Nie ustrzeże cię duma, nie ochroni cnota, nie osłoni cię hart męczeński! Ulegniesz jak ja uległam w strasznej walce i przejdziesz przez piekło całe na to, aby złamać przysięgę Bogu i mężowi, jak ja ją łamię, aby nienawidzieć narzuconą ci osobę, jak nienawidzę ojca twego, aby nią gardzić, jak ja nim gardzę, aby miłość odpłacić zdradą i hańbą, jak ja to uczynię!...
— Boże wielki! — zawołała Ludwika głosem stłumionym uczuciem okropnej grozy...
— I Bóg ci nie pomoże, i krzyż ci urągać będzie, ilekroć tarzać się przed nim będziesz w łzach rozpaczy i boleści...
— O biedny, nieszczęśliwy ojcze mój, tyś ją tak kochał!... — szepnęła z jękiem Ludwika i gorejącą swą twarz zakryła dłońmi...
W tej chwili dało się słyszeć ciche pukanie do drzwi.
— Uchodź, opuść mnie! — zawołała nagle zamierającym głosem Regina.
I chwytając Ludwikę za ramię wyprowadziła ją z budoaru. Ludwika ogłuszona wrażeniem całej tej okropnej sceny, szła blada i milcząca.
Regina otworzyła drzwi do przyległych pokojów...
Ludwika słyszała jak klucz się, w drzwiach obrócił. Znalazła się w ciemnych pokojach. Strach ścinał jej krew, a