Meble fotele

- Kulas patrzył przy nim, nawet kaletki nie znalazł...
- Co by mu teraz po kaletce, kiedy lada chwila Bogu ducha odda...
Rozmowa, podsycana przedmiotem, dostarczającym obfitego materiału do uwag i domysłów, byłaby pewnie się przeciągnęła długo, gdyby na gościńcu wózek nie zaturkotał.
- Otóż nie chybi, Jegomość jedzie!
- On pewnie...
- Niechże Strzemeczny pójdzie mu odraportuje zaraz, żeby jeszcze biedy nie było - rzekła rozumna Basia - choćby go wydysponował na śmierć.
Milczący Strzemeczny nie lubił, ażeby mu coś radzono lub nakazywano; znajdował, że na własny użytek ma dosyć rozumu, na ten raz jednak zgodził się ze zdaniem Basi i pociągnął ku plebanii, przed którą w istocie wózek się zatrzymał.
Kulas, Dominikowa i Basia pozostali przed szpitalem w oczekiwaniu dalszych wypadków, gdy po krótkiej chwili ksiądz, złożywszy z siebie komżę i stułę, nadszedł niespokojny, prowadził go Strzemeczny już znów po swojemu milczący... Proboszcz był młody jeszcze człowiek, zdrów i silny, o energicznie wyrzeźbionej twarzy i, jak przystało na ojca duchownego górskiej okolicy, zahartowany; pominął kupkę szpitalną, która go pozdrowiła, i co najprędzej wszedł do izby...
Tu na tapczanie, podesłanym słomą i narzuconym grubym prześcieradłem, leżał człowiek - czy trup człowieka, okrwawiony, potłuczony, bezwładny. Zbliżywszy się dopiero, dostrzec było można, iż w piersi tej, okrytej poszarpaną jakby w gwałtownej walce odzieżą, biło jeszcze serce... Krew, w części już poprzysychana, okrywała ręce, skronie, broczyła suknie. Twarz była młoda, przystojna, ale znękana, blada i wycieńczona... Z sukni domyślać się należało, że nieszczęśliwy ów, jeśli nie należał dc wyższych, jak je zowią, klas społeczeństwa, nie pochodził też i z ludu. Ręce miał niezapracowane, płeć nie tak ogorzałą, rysy wyszlachetnione praca ducha i spadkiem pokoleń może oderwanych od trudu bezmyślnego... Widocznie nie był to chłopak zamożny, ale musiał, jak teraz się zowie, należeć do inteligencji. Proboszcz po trosze był lekarzem, a namiętnie oddawał się we wszystkich wypadkach obowiązkom miłosierdzia, miał więc pewną wprawę i doświadczenie. Nieraz potłuczonego przywieziono mu górala lub po bójce nieszczęśliwej jaką ofiarę karczemnego sporu... Kazał natychmiast przynieść ciepłej wody dla obmycia ran, posłał do plebanii po bandaże i szarpie, a sam, nie odchodząc już, z wolna badał znaki życia...