Calivita

jej duszy poruszenia. Młode pacholę klęczało przed nią, to białe rączki, to czarne zasłony, to kolana i nogi siostry błagalnie ściskając Starzec siwo-brody, nie klęczał wprawdzie u stóp nieszczęśliwej córki, ale złożywszy drżące swe dłonie na grubym kiju którym się podpierał, wlepiwszy łzawe oko w obraz Zbawiciela na krzyżu, nad jej głową na ścianie wiszący, w nim jedynie szukał jej przebaczenia nadziei. Była to chwila straszna, uroczysta, chwila od której Boże strzeż! każda córkę, siostrę, i kochankę chwila wyznań i rospaczy, przejrzenia całego ogromu winy, obok uznania niemożności umniejszenia w czemkolwiek nieszczęść własnym nierozsądkiem na swoję i niewiarnej córki głowę sprowadzonych. Stary piekarz i syn jego, po długiem wahaniu się, wyznali nakoniec Giżance. swe potajemne z tak zwaną niemiecką doktorką stosunki, szczegóły jej przebywania w Giżanka piekarni, i to nade wszystko, że po ostatnich łowach, po których książe zachorował, ona z ulicy Bugaj znikła, i odtąd